گپ و چاي

2010-07-14T03:53:00.000-07:00

بی‌شک آن تابستان

تمام عاشقانه‌هایم را برای کودکی می‌نوشتم

که از چشم‌های من آب می‌نوشید

شب‌ها اعتراض کنان از پشت پنجره‌ها می‌گذشتند و

به هر بهانه، به هر صدا سیلی می‌زدند

چشمانم آبی بود و پاره‌های تنم ارغوانی

کودکم بی‌بهانه می‌خندید و به سیلی شب آرام می‌گرفت

من اما با هیچ بهانه‌ای آرام نمی‌شدم

دست‌هایم طعم دریا گرفته بودند

صدایم طنین زمستان داشت

برف‌ بر تنم می‌بارید

آواز می‌خواندم

از چشم‌های کودکم آب می‌نوشیدم.

نفیسه نواب پور

2009-09-21T11:06:00.001-07:00

2009-09-02T22:27:00.001-07:00

2009-07-02T00:04:00.001-07:00

2009-04-28T20:33:00.001-07:00

2009-04-13T22:48:00.000-07:00

2009-03-03T19:07:00.000-08:00

2009-01-24T22:22:00.000-08:00

2008-12-13T01:11:00.000-08:00

2008-11-11T21:51:00.001-08:00

یادمان

یادش به خیر باد مینی بوسها ولنجک را دور می زدند و ما دانشگاه را ،

و امید در بستر زمان جاری بود .

حالا مینی بوسها بگرد خود میگردند و ما به گرد جهان ،

به دنبال آن که دیگر در خانه نیست ،

و امید در بستر زمان عرق میریزد .

ورودی ِ هفتادو چهار : تهران – ولنجک

2008-08-21T22:52:00.000-07:00

2008-07-15T03:46:00.000-07:00

2008-06-08T18:45:00.000-07:00

2008-05-31T20:44:00.000-07:00

2008-05-31T20:03:00.000-07:00

2008-05-31T19:22:00.001-07:00

2008-05-09T23:15:00.000-07:00

2008-03-02T22:50:00.000-08:00

eshghe ali

2007-12-26T23:08:00.001-08:00

غدير ِ خُم

در غدير خم , طلوع نور بود

خم , تجلى گاه , كوه طور بود

كاروانى شد, مقيم آن زمين

كاروان سالار, ختم المرسلين

غرق شادى , جمله افلاكيان

خرم و سرمست خيل خاكيان

جبرئيل آورد, پيغام از خدا

بر حبيب او, رسول مصطفى

گفت آوردم , به فرمان كريم

بهر تو اينك پيامى بس عظيم

امتت را آگه از اين راز كن

عقده از كار دو عالم باز كن

داد فرمان خاتم پيغمبران

تا به پا شد, منبرى در آن مكان

بر فراز منبر آن , والا مقام

كرد حجت بر مسلمانان تمام

گفت پيغمبر، كه بعد از من على

رهبر خلق و امام است و ولى

پس بخوانيد اى قدح نوشان خم

آيه اليوم اكملت لكم

خانه زاد خانه امن خدا

شد وصى و جانشين مصطفى

خانه زاد كعبه نورى منجلى است

كعبه دلهاى مشتاقان على است

خانه زاد كعبه بر دوشش به شب

مى برد شام يتيمان عرب

تا مبادا كودكى بى نان و آب

سر نهد بر بستر و بالين خواب

******

برگرفته از محبان اهل قلم

kocheha

2007-12-23T06:17:00.001-08:00

كوچه هاي موازي

زندگی ما موازی بود.

مثل کوچه های کودکی،مثل ايستادن در صبحگاه مدرسه ،

مثل خواندن دعا .

به موازات خطوط دفترهايمان كه پر از مشق هاي خط خورده بود،

به موازات آجر چينهاي مدرسه قديمي پروين،

به موازات درختان باغي كه به مدرسه ختم مي شد .

آن روزها بي نهايت را نمي شناختيم و رسيدن را و بودن را ،

و تنها، ديدن معيار روزهاي خوش ما بود.

و صداقت ، يقه هاي سپيدي كه هر روز روي لباس خود سنجاق ميكرديم

و هر هفته مي شستيم

و سر تراشيدهء من ورشته هاي سياه بافتهً تو، با دو روبان سرخ كه از گونه هايت

وام گرفته بودي.

و نيمكت هاي چوبي و دواتهاي آهني و ليوانهاي رنگي تاشو و حسادتهاي كودكانه

و دفاع من از تو، و گريه هاي تو كه درد تركه ها را بر

كف پا هايم بيش از من احساس مي كردي .

آري ، ما به موازات هم زندگي ميكرديم.

با كوچه هايي كه هم عرض نبودند ! .

تو هر روز با غرور از عرض كوچهً ما كه پايين دست كوچهً شما بود عبور ميكردي

و من هرگز عبور از كوچهء شما را كه بالادست كوچهء ما بود با عرض بيشتر،

تجربه نكرده بودم .

تنها يكه روز ، آن روز كه تو دير آمدي ،

و من به موازات هر روز انتظار را زير پا هايم له كردم

با جرئتي كه عبور از كوچه ء شما را به

دنبال داشت.

و پس از آن تو اغلب دير آمدي و بعد هم هرگز در موازات كوچهً مدرسه

كسي ما را با هم نديد.

و سالها از پس هم طي شد ، در امتداد بي تو بودن .

و امروز پس از آن همه سال باز هم در موازات آن كوچه ها قدم زديم ،

در وداع آن كه،

(عرض كوچه ها را بر ما بست.)

هر دو فرو ريخته ايم ، ولي تو هنوز هم زيبايي ، با دو رشتهً بافتهً سپيد،

كه زير روسري غم هايت رنگ روبانش را نديدم !؟ ...

afsaneyi kohan

2007-12-22T22:28:00.001-08:00

افسانهء كهن

ياران ز حال سبزه ها ما را خبر كنيد

يلداي پينه بسته را صبح سحر كنيد

اي پر گشودگان در باغ شباب عمر

همرا ه من زكوچهً يادم گذر كنيد

نقاش خاطراتم و صورتگر خيال

اين كلك خوش نگار را نقاش تر كنيد

ما زرد جامه ايم به قانون انتظار

بر زردفاميم نه به نسييان نظر كنيد

شب را به شادي شب شب چله بشكنيد

يلداي دير پاي ما را مختصر كنيد

از ياد رفته عادت و آداب چله ها

همراه ما به محفل كرسي سفر كنيد

با نقل قصه هاي پر از غول و اژدها

غول سياه كينه ها را در بدر كنيد

اي وارثان لايق افسانهء كهن

نسل جديد قصه ها را بارور كنيد

ديماه 80

rahiye moayeri

2007-12-22T21:18:00.001-08:00

مستيم و ساز بي خبري ساز كرده ايم

غم را به حيله از سر خود باز كرده ايم

اي گلبن مراد مكن سركشي مكن

كز آشيان به بوي تو پرواز كرده ايم

بر كنده ايم خانه هستي به موج اشك

ما كار يل خانه بر انداز كرده ايم

از داغ آتسين لب او همچو ناي و ني

دل را به ناله زمزمه پرداز كرده ايم

چون شبنمي كه بر ورق گل چكد رهي

اشكي نپار خواجه شيراز كرده ايم

فروردين ماه 1335

2007-12-18T23:51:00.001-08:00

يلداي86

قدحي شراب لبخندزانار ارغواني

غزل و سه تارموزون شب شعر مهرباني

به لواي كاوه ضُحاك ، به حفرهً دماوند

شب چله شعر يلدا ، شب شاهنامه خواني

چه خوش است شامگاهي كه از آن مسيح آيد

شب زنده داري رسم كيان باستاني

هله اي دل رميده گذري ز راه ، ديده

كه به آرزو رسيده ره و رسم ديده باني

بنواز دست و چنگي ، كه غم و سياه رنگي

بگريزد ازميانه ، زنواي شادماني

مگذار واژگان را ، بسرا سرودِ جان را

همه مهردوستان را هله تاكه مي تواني

شب چله زين بهانه ، شده شعر جاودانه

شب شادي و ترانه ، شب يادجاوداني

دوعزيز بسته محفل ،ز دوديده ، ني كه از دل

به شكستن فواصل ، زمسيرآسماني

شب طيف مهرباني ، به اميد با تو بودن

به به بلوردل نشيند ، نه سفال بايگاني

بخدا چنين شبي را نتوان ز نوسرودن

به زمان تأملي كن ، بنشين به قدرداني

يلداي 86

*****

يلداي ِ 86

قدحي شراب لبخند ز ِ انار ارغواني

غزل و سه تار موزون شب شعر مهرباني

به لواي كاوه ضُحاك ، به حفره دماوند

شب چله ،شعر يلدا ،شب شاهنامه خواني

چه خوش است شامگاهي كه از آن مسيح آيد

شب زنده داري رسم كيان باستاني

هله اي دل رميده گذري زراه ديده

كه به آرزو رسيده ره و رسم ديده باني

بنواز دست و چنگي ، كه غم و سياه رنگي

بگريزد ازميانه ، ز نواي شادماني

مگذار واژگان را ، بُسرا ُسرودِ جان را

همه مهر دوستان را هله تاكه مي تواني

شب چله زين بهانه ، شده شعر جاودانه

شب شادي و ترانه ، شب ياد جاوداني

دوعزيز بسته محفل ، زِ زدو ديده ، ني كه از دل

به شكستن فواصل ، ز مسير آسماني

شب طيف مهرباني ، به اميد با تو بودن

به بلور ِ دل نشيند ، نه سفال ِ بايگاني

بخدا چنين شبي را نتوانز نو سرودن

به زمان تأملي كن ، بنشين به قدرداني

يلداي ِ 86

yalda 86

2007-12-18T23:01:00.001-08:00

يلدا

خندهً انار زردي ِ روزگارانِ انتظار را خط زد

ويلداي ِ بلند اگر نه با ترانه اي سزاوار به صبح آمد

فلق از دماوند بر دميده ، فردا روشن است .

مسافر ِ بر نشسته بر ابرهاي ِ باران زا

جانمايه شعرم بدرقهً راهت، تا ديداري دوباره

من به نگاه ِ استاده بر درگاهم گلاب خواهم زد و آب و آئينه ،

تا بايگاني نشود ،

آنچه با رسوب ِ سالها درمن ته نشين شده است ،

ودرك جدائي را دريافت نكنم .

كرج ديماه 86

eghma

2007-12-17T23:58:00.001-08:00

اِغما

وقتي كه عاشق مي شدم چشم ِ تو افسون مي نوشت

ليلاي ِ افسونكار تو ، تقدير ِ مجنون مي نوشت

وقتي كه عاشق مي شدم دست قضا سرشارتر

بر شانه ات شيدائي ام ، گيسوي ِ شبگون مي نوشت

وقتي كه عاشق ميشدم مهتاب بود و مَد ِ شب

در زورق ِ تنهايي ام شب هاي ِ كارون مي نوشت

وقتي كه عاشق مي شدم نا ديدنت افسانه بود

حتيّ تصور كردنش در ديده جيحون مي نوشت

وقتي كه عاشق تر شدم چشم ِ پريشانحاليم

بيمار تر از چشم تو از لجهً خون مي نوشت

اينك كه من عاشق ترين چشمان ِ بي افسون ِ تو

در شام بي ليلايي ام ، روياي ِ مجنون مي نوشت

تهران - لواسان

بمن عاشق مگو وقتي كه حتي ، براي ِ لحظه اي عاشق نبودم

2007-05-30T22:53:00.000-07:00

پلنگ پير
من يوز پيرم و تو آن آهوي نوبري
دارم دلي نه شرزه به قدر دلاوري
بر ما گذشت اگرچه نگشت آسمان به كام
اي شرح ِ شب نشيني ما را تو مشتري
آنروزها كه فصل ِ عقب گرد عمر بود
جُستم بسي سخاوت آغوش محوري
اي ماه ِ تيز جسته ز چنگال يوز پير
حالا بگو مرا مرا به چه نرخي تو مي خري؟
از آتشت سُبك نگذشتم كه نشنوند
مردم حديث ِ تلخ ِ سياووش و ديگري
تو دلفريب ترشدي ، من بي نصيب تر
بازنده در كشاكش ِ اين نابرابري
مجنون بخواندي ام تو و آنروز و گفتمت
ليلاي من مگو ، تو كه پا در جنون تري
من گنگ درسهاي توام ِ ؟ يا تو كرده اي
تعريف ِ سخت و نا متعارف ز دلبري؟
يادش بخير باد همه جايم شكفته شد
وقتي چشانده شد لب ِ من از لبت پري
دستان كار رفته به فصل مُحدبت
حالارها شده دو كوير مقعري
شيرين من از آن همه نازك تراشي ات
مانده ، كوه خشونت بد آوري برجاي
***
نك يوز ِ پير و بيشه و هجران ماهتاب
سر داده ناله هاي كجايي تو اي پري

2007-04-27T22:39:00.000-07:00

2007-04-12T00:06:00.000-07:00

2006-06-13T21:52:00.000-07:00

benaz beh niyaze saz
bedan san ke har traneh ra , ayehi daryabam
panjeh bar tanbur , vzuyeh eshgh ast
mara be avazi namaz gozar
ke bi namaze to
khaneham boye kofr mi dahad
be saz soze mara koktar sz sharab kon ke teshneam
sirabam kon
khoshnod khaham shod ke darychey be mak bogshaey

2006-06-13T04:41:00.000-07:00

dariche :

ma chon do dariche ro be roye ham

agah ze har bego magoye ham

har rooz salamo porsecho khndeh

har rooz ghrare roozeh ayandeh

omr ayenye behesht . ama ..... aah

bish az shabo rooze tiro day kotaah

aknon dele man shekasteh vo khastast

zira yaki az dariche ha bastast

na mehr foson na mah jadoo kard

nefrin be safar . ke harche kard aoo kard

akhavane sales

2006-03-07T20:22:00.000-08:00

حرف ِباران
حرف ِ باران شعر ِ خاك

دفتر ِ سبز ِ زمين تن شُسته پاك

زير و بم ِ طبل ِ طوفان رقص برگ

بارش ِ تند ِ تگرگ

****

رشته هاي ِ آتشين بر شاخ ِ كوه

رعد هاي ِ با شكوه

شيشهً عمر زمستان دست ِ سنگ

دشت ها رنگين كمان ِ هفت رنگ

****

اي دريغ از من اگر تاكي نرويانم زشعر

اي دريغ از تو اگر بزمي نيارائي به دشت

اي دريغ از ما اگر باغي نسازيم از بهار

****

گرنباشي چون بهاران لاله مست

در زمستان حاليت خواهي شكست

ماهتابت كي تراود تابناك

بادهً تلخي همي نوشي زتاك

كوچه ات با ياد ياران سينه چاك

نهران – لواسان 83

2005-04-30T19:33:00.000-07:00

« نازوك خيالي »

اشكي ز ِ مژگان ِ يادم بَر دامن دل چكيده

امشب دوباره دلم را يادي به بازي كشيده

باخنده اش مي فريبد با ديده اش مي روبايد

دل را كه مهتاب ِ ديدار از انتظارش دميده

يادش مرا آشتي داد با كوچه ً آشنائي

شب را شتابان سپُردم تا رد ِ پاي ِ سپيده

نا گفته را نگفته راز ِ دلم را سرودم

بُغض ِ دلش آب مي شد همراه اشكش زديده

كولي وشي روزگاري نام ِ مرا بر زبان داشت

كز هر كه پرسيدم اورا ديگر به كويم نديده

روي ِ تن عاشقي ها ممنوع مطلق نوشتند

ديدار ِ ما ناكجا شد جائي كه عشق آرميد

چون آينه هرچه ديدم با آه ِ دل شد فراموش

يادي كه صورتگري كرد، نقشي دگر آفريده

مائيم و نازوك خيالي ، مائيم و آشفته حالي

خطي كه از صبح ِ« ديروز» تا عصر ِ« فردا » كشيده

براي ِ مژگان ِ و ناصر ِ نازنين بپاس ِ يك سبد بنفشه ارسالي

آمريكا سان رافائل
2/2/84

2005-04-28T22:55:00.000-07:00

« بحر ِ عشق »

غرقه ام كردي تو در بحر ِ سه حرف

اي عميق اي آبي اي احساس ِ ژرف

اي ترنم هاي نابم از تو مست

خشك حالي هاي من با تو شكست

بي تو آن نيزار ِ خشك ِ بي سرم

كزعطش سيراب بند ِ باورم

شهد ِ ني با شعله توآب شد

بند بندم از طرب سيراب شد

جسم ِ خاكي باختم در نرد ِ دل

جان ِ جانانم علاج ِ درد ِ دل

در مقام عشق تا والا شدم

لايق ِ الهامي از بالا شدم

عشق از پروانه ها آموختم

گرد ِ شمع ِ عاشقي ها سوختم

بادهً وصلي كه مارا داده اند

مستي ِ صهبا در آن بنهاده اند

هركه نوشد خون ِ رز از دُخت ِ تاك

در وصال ِ باده مي گردد هلاك

جرعه اي نوشيدم از جام ِ بقا

از ازل عاشق شدم تا انتها

خواندم از آبي ِ بحر ِ ژرف ِِ تو

ع و ش و ق را در حرف ِ تو

تهران لواسان

2005-01-04T21:36:00.000-08:00

دو برگ خاطره :

رسيد پيك گُ ذر نامه يار خواهد رفت

پرستوي غزلم با بهار خواهد رفت

كسي كه شادي و شوقش ترانه سازم بود

به پاي شوق خود از اين ديار خواهد رفت

صداي خندهء آن آبشار ِ مستي بخش

ز ِ مرز ِ فاصله تا آبشار خواهد رفت

بشارت شب ِ پيشين جواز ِ تنهائي است

نوا و نغمه ز ِ سيم ِ سه تار خواهد رفت

هميشه رسم ِ جفا پيشه دلبران اين است

چو غم به جان بخري ، غمگسار خواهد رفت

لبم اگر چه به وجد آمد و به خنده نشست

از اين دل ِ همه عاشق ، قرار خواهد رفت

چگونه ات بسرايم ، كه پيش ِ من باشي

رديف و قافيه در انتظار خواهد رفت

مرور ِ خاطره مي ماند و خط ِ اشكي

و ياد ، آنچه بر اين روزگار خواهد رفت

اگر ترانه نجوشد ، محبتم جاري است

دو برك ‹‹ خاطره ›› زين جويبار خواهد رفت

براي : روزبه وحورا : 15 / 10 / 83 : تهران - لواسان

2004-12-22T22:47:00.000-08:00

‹‹خدايِ نغمه ››
اي ‹‹ همايون ›› فال ، اي ‹‹ خُرم ›› تبار
نغمه هايت سبز چون عشق و بهار

مكتب ِ تو ‹‹ مكتب ِ عشق و وفا ››
مكتبي پُر مغز و َنغز و مايه دار

موجزن در آبي ِ چشمان ِ تو
عاشقي بَر ، عشقان ِ اين ديار

از ُزلالستان ِ جان ِ تو َرَسد
بويَ عشق و ‹‹ بوي ِ باران ›› بوي يار

‹‹ بگذر از كوي ِ من ›› و ‹‹ سرگشته ات ››
بهر ِ موسيقي ِ ايران افتخار

زان َدمي كه دست گيري ساز را
مي نمايي جان و دلها را شكار

با خود از ‹‹ كوي ِ بلاكش ها بري ››
‹‹ بستر ِ غم ›› را ميان ِ رودبار

‹‹ عشق و دل ›› مست ِ ‹‹ جنون ِ عاشقي ››
‹‹ موج آتش ›› را نمايد آشكار

با ‹‹ خدا وندا چه مي شد ›› يافتي
ره به ‹‹ قلب ِ عاشقان ِ ›› روزگار

از نواي ِ َنغز ِ ‹‹ تنها ماندمَت ››
‹‹ عالم ِ تنهايي ›› آمد سازگار

‹‹ شب نمايان گشت ›› و ‹‹ ساقي›› ، ‹‹ گمشده ››
همچو ‹‹ رسواي ِ زمان ›› يك شاهكار

‹‹ اختران پُر شور و پُر غوغا ›› زتو
‹‹ ماه و پروين ›› از نَوايَت بيقررار

‹‹از ‹‹ شكستن ›› ‹‹ ساغر›› و ‹‹ مينا ›› و ‹‹ ني ››
چون ‹‹ سكوت ›› و ‹‹ زورق ›› و ‹‹ دل ›› ماندگار

‹‹ راز عشق ›› و ‹‹ قلب ِ پُر خون ›› باشد از
‹‹ خاطرات ِ عمر رفته ›› يادگار

ساز چون ‹‹ واي از شب ِ من ›› َسر َدهَد
مي رود از كف عِنان و اختيار

راز ِ ‹‹ اشك ِ من هويدا مي شود››
با نَواي ِ ‹‹ درد ِ عشق و انتظار ››

‹‹ آمد امّا در نگاهش ›› ساغري
از شراب ِ ناب ِ ناب ِ بي خمار

عشق از ‹‹ افسانهء شيرين ِ ›› تو
اوج مي گيرد چو روح ِ كوهسار

اي خُداي ِ نغمه و ‹‹ سازو سخن ››
‹‹ برق جانسوزت ›› شهابي پُر شَرار

باز با اَنديشهء شيرين ِ خود
جان ‹‹ شيرين ›› نغمهء شيرين بيار

تقديم به استاد همايون خُرم

‹‹ شيرين حيات بخش ››
shirinhb.persianblog.com

2004-12-16T06:44:00.000-08:00

انديشهء مهر :

بشكن شب يلدائيم را ، تيشهء مهر

در من برويان شاخه اي انديشهء مهر

برخيز امشب شمع شوقي برفروزيم

بر مقدم جشن اهورا پيشهء مهر

ورنه چو اهريمن بتيغش دست يازد

با تيشهء ظلمت بر آرد ريشهء مهر

شفاف تر باش و به طول شب مينديش

پيداست فردا از وراي شيشهء مهر

صدها پرستوي مهاجر صف كشيده است

در نوبت فردا كنار گيشهء مهر

تا عطر گل پيچيده در آغوش شبنم

سر سبز مي رويد بهار از بيشهء مهر

يلدا به معناي سخن ، يعني تولد

شب كاه و روز افزاي ما ، انديشهء مهر

27/9/83 تهران - لواسان

2004-12-15T07:39:00.000-08:00

پرهاي زمزمه:

مانده تا برف زمين آب شود

مانده تا بسته شود اين همه نيلوفر وارونهء چتر

ناتمام است درخت

زير برف است تمناي شنا كردن كاغذ در باد

و فروغ تر چشم حشرات

و طلوع سر غوك از افق درك حيات

****

مانده تا سيني ما پر شود از صحبت سنبوسه و عيد

در هواي كه نه افزايش يك شاخه طنيني دارد

و نه آواز پري مي رسد از روزن منظومهء برف

تشنهء زمزمه ام

مانده تا مرغ ِ سر ِ چينهء هذياني ِ اسفند صدا بردارد

پس چه بايد بكنم ؟

من كه در لخت ترين موسم بي چهچحه سال

تشنهء زمزمه ام ؟

****

بهتر آنست كه برخيزم من

رنگ را بردارم

روي تنهائي خود نقشهء مرغي بكشم

****

زنده ياد سهراب سپهري /مجموعهءحجم سبز

2004-12-11T20:16:00.000-08:00

زمستان
سلامت را نمي خواهند پاسخ گفت
سرها در گريبان است
كسي سر بر نيارد كرد پاسخ گفتن و ديدار ياران را
نگه جز پيش پا را ديد ، نتواند
كه ره تاريك و لغزان است
وگر دست محبت سوي كسي يازي
به اكراه آورد دست از بغل بيرون
كه سرما سخت سوزان است
نفس ، كز گرمگاه سينه مي آيد برون ، ابري شود تاريك
چو ديدار ايستد در پيش چشمانت
نفس كاين است ، پس ديگر چه داري چشم
ز چشم دوستان دور يا نزديك ؟
مسيحاي جوانمرد من ! اي ترساي پير پيرهن چركين
هوا بس ناجوانمردانه سرد است ... آي
دمت گرم و سرت خوش باد
سلامم را تو پاسخ گوي ، در بگشاي
منم من ، ميهمان هر شبت ، لولي وش مغموم
منم من ، سنگ تيپاخورده ي رنجور
منم ، دشنام پس آفرينش ، نغمه ي ناجور
نه از رومم ، نه از زنگم ، همان بيرنگ بيرنگم
بيا بگشاي در ، بگشاي ، دلتنگم
حريفا ! ميزبانا ! ميهمان سال و ماهت پشت در چون موج مي لرزد
تگرگي نيست ، مرگي نيست
صدايي گر شنيدي ، صحبت سرما و دندان است
من امشب آمدستم وام بگزارم
حسابت را كنار جام بگذارم
چه مي گويي كه بيگه شد ، سحر شد ، بامداد آمد ؟
فريبت مي دهد ، بر آسمان اين سرخي بعد از سحرگه نيست
حريفا ! گوش سرما برده است اين ، يادگار سيلي سرد زمستان است
و قنديل سپهر تنگ ميدان ، مرده يا زنده
به تابوت ستبر ظلمت نه توي مرگ اندود ، پنهان است
حريفا ! رو چراغ باده را بفروز ، شب با روز يكسان است
سلامت را نمي خواهند پاسخ گفت
هوا دلگير ، درها بسته ، سرها در گريبان ، دستها پنهان
نفسها ابر ، دلها خسته و غمگين
درختان اسكلتهاي بلور آجين
زمين دلمرده ، سقف آسمان كوتاه
غبار آلوده مهر و ماه
زمستان است

2004-11-16T22:00:00.000-08:00

شب ِ بلند ِ جدائي:

شكسته را چه تفاوت شكسته تر باشد

دعاي قلب ترك خورده ، كارگر باشد

مرا سپر شده امشب دلي كه ، آئينه است

هر آنه سنگ جفا عاشقانه تر باشد

اگر ز دل شده گانت خبر نمي گيري !

مباد آنكه دلم از تو بي خبر باشد

كمي شتاب كه پيوند دوستي ها مان

به موي بسته مُداراي آن هُنر باشد

عيادتي نه به منّت ، عنايتي نه به جبر

كه چشم عاشق ديدار ِ تو به در باشد

مرا به خنده بيارا ، مرا به گريه مشوي

صفاي صبحي و در خنده ات اثر باشد

هنوز بدرقهء راه تو ، جفا پيشه

دعاي نيمه شب و گريهء سحر باشد

شب بلند جدائي شكسته خواهد شد

اگر محبت ديرينه ‹‹ هردوسر ›› باشد

83/8/25 تهران - لواسان

2004-11-12T21:57:00.000-08:00

مرور خاطره از نو :

بمان شتاب مكن نيمه كاره ها مانده است

به شب نشيني چشمت ستاره ها مانده است

من از گذشته به امروز پل زدم برگرد

مرور خاطره از نو ، دوباره ها مانده است

براي وعدهء ديدار از گذشته به حال

ميان پنجره هامان اشاره ها مانده است

سكوت فاتح صحنه ، نگاهمان مردود !

قبول چشم تو در استخاره ها مانده است

چه راه دور و درازيست كودكي هايت

و پشت فاصله هايش هزاره ها مانده است

تو باز تُرد لطيفي هميشه ياور من

و با تو تازگي گاهواره ها مانده است

دوباره سر بكش از پشت شعر پرچينم

بگوش ياس غزل گوشواره ها مانده است

كدام دفتر من با تو صبح خواهد شد ؟

بمان كه واژهء خورشيد پاره ها مانده است

83/ 6/ 20 - تهران / لواسان

2004-11-03T21:15:00.000-08:00

ابرهاي فاصله :
به ديدن من آمدي دريغ و حيف دير شد
دلم ز مرز كودكي كمي گذشت و پير شد
شبي كه مي شمردمت چه صاف و پر ستاره بود
و با تو سقف آسمان بلند و بي نظير شد
نبود بارشي ز مهر به ابر هاي فاصله !
كه دشت سبز دوستي به سادگي كوير شد
عطش مرا فرا گرفت و كودك كويريم
ز ديدن سراب ها ز هرچه چشمه سير شد
چو من شكسته تر شدم شمارشم زياد رفت
به وقت پير ساليم زمانه سخت گير شد
تمام خاطرات من بيان اين حقيقت است
تنت به هجرتي رسيد و روح تواسير شد
شكايتي به مختصر حكايتي به ماحصل
كلاف رشته پنبه گشت سروده ها خمير شد
دوباره مي شمارمت ، اگر چه كهكشان شدي
تنت مقيم و روح تو ، ستارهً كوير شد
83/8/12

2004-10-16T01:16:00.000-07:00

بازنشسته:
باهمتم به قدر قفس مي پرم هنوز
پرواز زندگي است ، براين باورم هنوز
شاهين سالخورده و بازِ نشسته ام
بال ِ خيال و اوج ِ نشاط آورم هنوز
گفتي كه فصل ِ تيز بالي ها گذشته است
در فصل ِ پير باليم عاشق ترم هنوز
هر بامداد آسمان با من به گفتگو است
مي رويد از لطافش نيلوفرم هنوز
تا با فلق گداختم قير ِ شبانه را
گل مي دهدجوانهً شعر ِ ترم هنوز
مشت ِ من است و سختي ِ سندان ِ روزگار
پژواك ِ بانگ ِ كاوهً آهنگرم هنوز
مائيم و كوله بار و گذرگاه ِ خاطرات
صد كاروان نشسته بر خاكسترم هنوز
اي يادمان ِ سركش ِ پرواز هاي سبز
جاري است شعر بال تو، در دفترم هنوز
83/7/25 تهران - لواسان

2004-09-18T22:40:00.000-07:00

بنويس ! بنويس ! بنويس ! اسطورهً پايداري
تاريخ ، اي فصل ِ روشن ! زين روزگاران ِ تاري
بنويس : پرتاب ِ سنگي ، حتّي ز ِ طفلي به بازي
بنويس : زخم ِ كلنگي ، حتّي ز ِ پيري به ياري
بنويس : قنداق ِ نوزاد ، بر ريسمان تاب مي خورد
با روز ، با هفته ، با ماه ، بر بام ِ بي انتظاري
بنويس : ايثار ِ جان بود ، غوغاي ِ پير و جوان بود
فرزند و زن ، خانمان بود ، از بيش و كم هرجه داري
نستوه ، نستوه ، مردا ! اين شيردل اين تكاور
بشكوه ، بشكوه ، مرگا ! اين از وطن پاسداري
ياد باد آن روزگاران ياد باد

2004-09-15T16:22:00.000-07:00

: پنجاه سال پيش :
هر برگ زرد خاطره ، پائيز كوچكي است
انبان من ُپر است از اين برگهاي خُرد
يادش بخير بارش آغاز مهر ماه
بربرگهاي سبز ، بر شاخه هاي تُرد

آغاز مهر بود
روزي با مُحبت خود دست من فشرد
همراه خويش ُبرد
دراه مدرسه درس حساب گفت
يك تا به ده شُمرد
سرمشق زندگي بر لوح من نوشت
درذهن من سُپرد
سيماي باصلابتش از ياد كودكي
كي مي توان ستُرد

ماندم به خواب غفلت پنجاه ساله اي
زنگ كلاس خورد
من رفته رفته پخته و استاد مي شدم
استاد پير ُمرد
آئينه اي شكست كه آمزگار بود
ودر آئينه هاي خُرد
بار دگر تداعي پژواك گونه اش
يك تا به ده شمرد
يك تا به ده شمر
يك تا به ده شمرد
مهر ماه 1330 ملاير دبستان دولتي سلطاني

2004-09-02T02:33:00.000-07:00

فرياد زخمي ترين ديار:
در سفري به گناباد وبيُدخت ، افتخار همراهي جمعي از انجمنهاي
تهران را داشتم
انجمن ادبي پروين اعتصامي و شب شعر صفا
انجمن ادبي نور و معرفت شميرانيها
انجمن ادبي طرفه
انجمن ادبي امير كبير
انجمن ادبي خردمندان ‹‹ اشراق ››
انجمن ادبي نغمه سرايان مذهبي
انجمن ادبي آفاق
خاطره خوش سفرم را با يك رباعي قاب ميكنم
و سپاس خودم را تقديم مي دارم
به ميزبان فرهيخته ‹‹ سيد مصطفي ارشاد نيا ››
باتشكر از مقامات مسئول ، اديبان ، و شعراي خوب
شهرستان گناباد و آرزوي اينكه ديارشان سر سبز تر باد .
sanjabi .persinblog.com
جستجوي در گوگل ‹‹ بهروز سنجابي ››
فرياد
تو پينهً دستهاي مادر زادي
از خشت و گلي ، زرنگها آزادي
چون قامتِ سرفراز آن خطهً خشك
زخمي و ستُرگ و سركِشي ‹‹ فريادي ››

درد دل:
اين جا كسي به دست شما نان نمي دهد
يا آنكه مي دهد به تو ، ارزان نمي دهد
ديگر تن ِ لطيف علفهاي دشت هم
مثل هميشه بوي بيابان نمي دهد
مرغ سحر به چنگ شب افتاده و سكوت
حتّي مجال گريه به طوفان نمي دهد
ما ساده باوريم كه گفتيم پيش ما
هر گز بهار تن به زمستان نمي دهد
چشم دريچه ها همه مسدود و آسمان
يك قطره هم به پنجره ، باران نمي دهد
از آرمان و خاطره بگذر برو ! كسي ،
اين جا براي حفظ شرف جان نمي دهد
در پيشگاه عشق خطائي مكن ، كه او
هرگز دوباره فرصت جبران نمي دهد
آنها به جرم كشتن ما متهم شدند
امّا كسي به مرده كه تاوان نمي دهد!
با آنكه ما به شيوهً هم حرف مي زنيم
امّا چرا نتيجهً يكسان نمي دهد
مي خواست او مجاب كند خويش را ، نوشت :
ترويج درد ، معني درمان نمي دهد
امّا قلم به خشم خروشيد و گفت تن ،
بر ننگ اين معامله آسان نمي دهد
صحرا چرا نشاني خاكستر مرا
امشب به بادهاي پريشان نمي دهد؟
من آمدم كه با تو كمي درد دل كنم
امّا وجود فاصله ، امكان نمي دهد
آيا به انتظار نفس گير ما كسي ،
با مژدهً شروع تو پايان نمي دهد ؟
شعر معاصر گناباد - مهدي رمضاني

2004-08-10T20:57:00.000-07:00

تداعي ها :
غزلدخت ِ غزل ها پيش ِ شعرش رنگ مي بازد
چو بانوي ِ غزل ها دفترِ اشعار آغازد
متين تر واژه پردازي ، ُگزين تر جمله آرائي
سِتُرگ و محكم و موزون به شهر شعر مي تازد
براي قهوهً فالم چه شيرين قند مي سايد
براي طفل احساسم سرود ِ خواب مي سازد
مرا مضمار ِ ناب خاطراتش مي برد آنجا
كه با سيم تداعي ها زمان تنبور بنوازد
خيابان هاي حرفش بوي ِ خوب ِ قهوه را دارد
چو در پس كوچه هايش ياد ژرفش قصه پردازد
نمي دانم چه تأثيري كلام ِ دلنشينش داشت
كه با نقد ِ نگاهش روزگارم رنگ مي بازد
براي ِ خانم ديباج / تهران- لواسان
20/5/83
sanjabi.persianblog.com

2004-08-05T06:42:00.000-07:00

دلش خون بود و پنهان گريه مي كرد
مثال ِ پسته خندان گريه مي كرد
براي آنكه اشكش را نبينند
هميشه زير بارا ن گريه مي كرد
مادر
حقارتهاي شعر من سزا وار ثنايت نيست
تمام هستيم ‹‹ مادر ›› بهاي خاك پايت نيست
وجودم از تو لبريز است و جانم از تو سرشار است
در اين دفتر نمي گنجي در اين آئينه جايت نيست
فضاي ِ دستهايت را به پاي ِ بوسه پيمودم
موازي با محبت بود ، دويدم انتهايت نيست
دعا در دستهاي تو صعودي آسماني داشت
و من آموختم انديشه اي غير از خدايت نيست
تو اي زيبا ترين نغمه چه بر گهواره ام خواندي ؟
كه ديگر هيچ آوائي ، به گرمي صدايت نيست
به صد آئينه آرايم بلور ِ اشكهايم را
دريغا اشك حسرت ها به رنگ اشكهايت نيست
در اين روز مبارك باز هم ‹‹ مادر ›› دعايم كُن
كه داروي شفا بخشي به تأثير ِ دعايت نيست
تهران - لواسان 17/5/83 sanjabi.spotblog.com

2004-07-07T09:54:00.000-07:00

درآمد:

تو به من خنديدي

ونمي دانستي

من به چه دلهره از باغچهً همسايه

سيب را دزديدم .

باغبان از پي من تند دويد

سيب را دست توديد

غضب آلود به من كرد نگاه

سيب از دست تو افتاد به خاك

وتو رفتي و هنوز ،

سالها هست كه در گوش من آرام ، آرام

خش خش ِ گام ِ تو تكرار كنان ، مي دهد آزارم

ومن انديشه كنان ،غرق اين پندارم

كه چرا ؟

خانهً كوچك ِ ما ، سيب نداشت !؟

آبي ، خاكستري ، سياه ( درآمد )

2004-07-06T06:39:00.000-07:00

بحرعشق

بحري است بحر عشق كه هيچش كناره نيست
آنجا جز آن كه جان بسپارند چاره نيست

هرگه كه دل به عشق دهي خوش دمي بود
در كار خيرحاجت هيچ استخاره نيست

فرصت شمر طريقهً رندي كه اين نشان
چون راهِ گنج بر همه كس آشكاره نيست

مارا زِ منع ِ عقل مترسان و مي بيار
كان شِحنه در ولايت ما هيچ كاره نيست

او را به چشم پاك توان ديد چون هلال
هر چشم جاي جلوهً ان ماه پاره نيست

از چشم خود بپرس كه ما را كه مي كشد
جانا گناهِ طالع و جُرم ِ ستاره نيست

نگرفت در تو گريهً حافظ به هيچ روي
حيران ِ ان دلم كه كم از سنگ خاره نيست

sanjabi .persianblog.com

gapochaye.blogspot.com

2004-07-05T09:11:00.000-07:00

قانون ِ سيب :

خود ستوده ،غريب خواهي مُرد
ژنده و بي نصيب خواهي مُرد

در شبي قيرگون به چوبهً دار
نه فراز صليب ، خواهي مُرد

درد پروردي و دوا ، كُشتي
كي چو عيسي ، طبيب خواهي مُرد

تاكه از دست خود رضامندي
بي رضاي حبيب خواهي مُرد

چو رسد لحظهً فرو پاشي
مثل قانون سيب خواهي مُرد

اي خزان آور بهاران سوز
در دل ِ عندليب خواهي مُرد

مرگ پايان يك كبوتر نيست
توي ِ كركس عجيب خواهي مُرد

به چه دل بسته اي ابر احمق
در پي اين فريب خواهي مُرد

sanjabi .persianblog.com

2004-07-05T00:30:00.000-07:00

غزل ناب
غرقه در عشقم و از خود خبري نيست مرا
جُز خيال تو خيال دگري نيست مرا

نفسي نيست كه لبريز نباشم از تو
ناظري جُز تو به عالم نظري نيست مرا

همه عشقم ، همه شوقم ، همه شعرم ، همه شور
عاشقم ، عاشق وجُز اين هنري نيست مرا

همه ذراّتِ وجودم شده از عشق تو پُر
دگر از آفت دوران ضرري نيست مرا

زنده ام زندهً عشقت ، به دو چشم تو قسم
كز نگاهت غزل ِ نابت تري نيست مرا

جان ِ ( شيرين ِ ) حياتم ، بَري از ما و منم
غرق در عشقم و از خود خبري نيست مرا

اشك

عاشقم بَر شور و شيدائي و اشك

عمر طي شد در شكيبائي و اشك

وقتي از ياران يكي يكرنگ نيست

باز صد رحمت به تنهائي و اشك

عشق ِ افلاطوني

عشق من يك عشق ِ افلاطوني است

با هواي ِ نفس خصم ِ خوني است

جايگاهم قلهً ديوانگي است

راه ِ من در عشق بي قانوني است

shirinhb.persianblog. com

2004-07-03T20:23:00.000-07:00

شب و مهتاب و خوشه چيني اشك / به شورم آورد شيرينيه اشك / ميان بركه هاي شسته باران / بتي شيرين صفت در چيني اشك .

2004-05-07T23:52:00.000-07:00

Advertisement

Jobs @ PersianBlog.com

Advertise Here

فراسو
براي تكان دادن بغض ايام .

صفحه اصلی

بايگانی نوشته ها

پست الکترونيک

Link #1

Link #2

Link #3

لوگوي وبلاگ شما

حضور و غياب:

--------------------------------------------------------------------------------

شنبه، 19 اردىبهشت، 1383

بنام نامي دوست ، كه هرچه هست از اوست .

وبلاگ چيست ؟

وبلاگ يا (تار نگار يا تار نوشت ) پديده اي است در عرصه اينترنت

كه بيش از چند سالي از پيدايش آن نمي گذرد

ودر حقيقت گزارش روزانه اي است كه مي تواند شعر ، داستان ، خبر ،

مقالات علمي ، يا دست نوشته اي تخصصي باشد كه هر فرد با وصل به

اينترنت به رايگان به آن دسترسي خواهد داشت .

اين روزها اگر نه همگان كه اكثريتي به اين نتيجه رسيده اند كه وبلاگ

يكي از پديده هاي جديد و تأثير گزار در حيطه اينترنت است و مخصوصاً

در يكي دو سال اخير قابليتهاي خود را به معرض ديد و قضاوت همگان

گذاشته است .

مهم ترين تفاوت وبلاگ وسايت در اين است ، كه اغلب مطالب وبلاگ ها

به روز شده است و اين امر باعث استقبال افراد بخصوص جوانان گرديده

ومطالب بسيار متنوع و ارزشمندي از اين رهگذر به عرصهً اينتر نت افزوده

شده است ، داشتن يك وبلاگ نه مشگل است ونه هزينه بر ، بلكه عضويت در

اين رسانه پلي است بين خود وديگراني كه علم و دانش خود را به اشتراك

گذاشته اند ،

ُرشد اين پديده بخصوص در ايران و بين جوانان مايه اميد واري است ، ما نيز

اين ُرشد روزافزون را به فال نيك گرفته و مي كوشيم تا سهمي هر چند اندك

و ديرهنگام در توسعه اين پديده داشته باشيم ، ودر اين صفحه نظر بزرگاني

را بنمايش و نقد مي گذاريم كه هر كدام كوله باري از دانش و تجربه را به همراه

دارند ،

اميد آنكه توانائي بر پا داشتن يك وبلاگ مفيد را داشته باشيم و هر ( پانزده روز )

بهترين آثار اعضاء را به نقد ونظر همگان بگذاريم ،

واين مهم ميسر نيست مگربا مدد دوستان فرهيخته وهنر دوست ،

و مهمتر نظرات خوانندگان وبلاگ كه بسيار مشوق وراهنما خواهد بود .

انجمن ادبي خردمندان / تهران / خيابان جشنواره / فرهنگسراي اشراق

http://www. eshragh110.persianblog.com

¤ نوشته شده در ساعت 7:50 توسط اشراق- خردمندان

پيام‌هاى ديگران

دوشنبه، 14 اردىبهشت، 1383

محمّد ص

ماه فرو ماند از جمال محمّد

سرو نباشد به اعتدال محمّد

قدر فلك را كمال و منزلتي نيست

در نظر ِقدر ِ با كمال محمّد

آدم و نوح و خليل و موسي و عيسي

آمده مجموع در ظلال محمّد

چشم مرا تا به خواب ديد جمالش

خواب نگيرد مگر خيال محمّد

سعدي اگر عاشقي كني و جواني

عشق محمّد بس است و آل محمّد

ميلادحضرت رسول ( ص) مبارك باد

¤ نوشته شده در ساعت 7:18 توسط اشراق- خردمندان

پيام‌هاى ديگران

سه شنبه، 8 اردىبهشت، 1383

يا حسين

عشق تو چه مي كند؟

آتش عاشورايت با دلها چه كرده است ؟

مهر تو تا كجاي سينه ها راه يافنه؟

وكربلايت تاكجاي جغرافياي وجودمان را در نورديده است؟

تو قبيلهً قبله را قبله اي

وقانون قيام را شيرازه و بنيان

بي تو هيچكس معني عشق را نمي فهمد

و زيبائي و لطافت آن را نمي يابد

تومثل نسيم ، قاصد بهار دلها

و پيكِ پيام آور رويش گلهائي

همگامي قافله ات را از ما ، دريغ مكُن

sina.persianblog.com

¤ نوشته شده در ساعت 10:50 توسط اشراق- خردمندان

پيام‌هاى ديگران

سه شنبه، 1 اردىبهشت، 1383

انجمن ادبی خردمندان ، فرهنگسرای طبيعت

( اشراق )

اشراق ۱۱۰

¤ نوشته شده در ساعت 12:59 توسط اشراق- خردمندان

پيام‌هاى ديگران

2004-05-07T23:49:00.000-07:00

باتو تا قلهً احساس سفر خواهم كرد .

2004-05-05T22:58:00.000-07:00

آتشدان عشق / بسكه هردم از فراقت مست و شيدا سوختم / خوش در آتشدان عشق تو سرا پا سوختم / جاي دارد مهر و عشق تو به ژرفاي دلم / لاجرم از هُرم اين سِرِ سُوَيدا سوختم / روشن از مهر خيالت آسمان خاطرم / آشكارا در ميان خواب و روًيا سوختم / همچو ‹شيرين› در تماشاخانهً عشاق كيست؟ / تا زند فرياد شادي ، وه چه زيبا سوختم / پا نهادم سَرخوش و مشتاق در درياي عشق / با ‹حيات › خود در آتش رفته يكجا سوختم . shirinhb.persianblog.com

2004-05-04T20:59:00.000-07:00

بنام خداوند جان و خرد .