نظرگاه

غزل بغض سرودی که خرابم بکنی

پشت یک خاطره گمشده قابم بکنی

آمدی سرزده از شهرِ شکوفائی شعر

با تداعی ِ غزلواره مُجابم بکنی

آمدی باز که در کوچه شیدائی ما 

در ِ دل را بزنی دوست حسابم بکنی

آمدی کوزه به دوش از شب ِ رویائی من

بگذری وعده به لب یا که جوابم بکنی

شهر بی نرمی ِ رویا غزل ناب نداشت

آمدی با غزل دهکده خوابم بکنی

خوش خبر آمده ای صبح ِ دل انگیز بهار

تا که در مجمر ِ اسفندیت آبم بکنی

تشنهً جرعه ای از جام ِ تماشای ِ تو ام

نکند باز غزلخوان ِ سرابم بکنی

می شود باز نظرگاه ِ نگاهت باشم

می شود باز غزلواره خطابم بکنی

آسمان ِ   آبی ِ شعر