پلنگ پير
من يوز پيرم و تو آن آهوي نوبري
دارم دلي نه شرزه به قدر دلاوري
بر ما گذشت اگرچه نگشت آسمان به كام
اي شرح ِ شب نشيني ما را تو مشتري
آنروزها كه فصل ِ عقب گرد عمر بود
جُستم بسي سخاوت آغوش محوري
اي ماه ِ تيز جسته ز چنگال يوز پير
حالا بگو مرا مرا به چه نرخي تو مي خري؟
از آتشت سُبك نگذشتم كه نشنوند
مردم حديث ِ تلخ ِ سياووش و ديگري
تو دلفريب ترشدي ، من بي نصيب تر
بازنده در كشاكش ِ اين نابرابري
مجنون بخواندي ام تو و آنروز و گفتمت
ليلاي من مگو ، تو كه پا در جنون تري
من گنگ درسهاي توام ِ ؟ يا تو كرده اي
تعريف ِ سخت و نا متعارف ز دلبري؟
يادش بخير باد همه جايم شكفته شد
وقتي چشانده شد لب ِ من از لبت پري
دستان كار رفته به فصل مُحدبت
حالارها شده دو كوير مقعري
شيرين من از آن همه نازك تراشي ات
مانده ، كوه خشونت بد آوري برجاي
***
نك يوز ِ پير و بيشه و هجران ماهتاب
سر داده ناله هاي كجايي تو اي پري