« نازوك خيالي »

اشكي ز ِ مژگان ِ يادم بَر دامن دل چكيده

امشب دوباره دلم را يادي به بازي كشيده

باخنده اش مي فريبد با ديده اش مي روبايد

دل را كه مهتاب ِ ديدار از انتظارش دميده

يادش مرا آشتي داد با كوچه ً آشنائي

شب را شتابان سپُردم تا رد ِ پاي ِ سپيده

نا گفته را نگفته راز ِ دلم را سرودم

بُغض ِ دلش آب مي شد همراه اشكش زديده

كولي وشي روزگاري نام ِ مرا بر زبان داشت

كز هر كه پرسيدم اورا ديگر به كويم نديده

روي ِ تن عاشقي ها ممنوع مطلق نوشتند

ديدار ِ ما ناكجا شد جائي كه عشق آرميد

چون آينه هرچه ديدم با آه ِ دل شد فراموش

يادي كه صورتگري كرد، نقشي دگر آفريده

مائيم و نازوك خيالي ، مائيم و آشفته حالي

خطي كه از صبح ِ« ديروز» تا عصر ِ« فردا » كشيده

براي ِ مژگان ِ و ناصر ِ نازنين بپاس ِ يك سبد بنفشه ارسالي

آمريكا سان رافائل
2/2/84