« نازوك خيالي »

اشكي ز ِ مژگان ِ يادم بَر دامن دل چكيده

امشب دوباره دلم را يادي به بازي كشيده

باخنده اش مي فريبد با ديده اش مي روبايد

دل را كه مهتاب ِ ديدار از انتظارش دميده

يادش مرا آشتي داد با كوچه ً آشنائي

شب را شتابان سپُردم تا رد ِ پاي ِ سپيده

نا گفته را نگفته راز ِ دلم را سرودم

بُغض ِ دلش آب مي شد همراه اشكش زديده

كولي وشي روزگاري نام ِ مرا بر زبان داشت

كز هر كه پرسيدم اورا ديگر به كويم نديده

روي ِ تن عاشقي ها ممنوع مطلق نوشتند

ديدار ِ ما ناكجا شد جائي كه عشق آرميد

چون آينه هرچه ديدم با آه ِ دل شد فراموش

يادي كه صورتگري كرد، نقشي دگر آفريده

مائيم و نازوك خيالي ، مائيم و آشفته حالي

خطي كه از صبح ِ« ديروز» تا عصر ِ« فردا » كشيده

براي ِ مژگان ِ و ناصر ِ نازنين بپاس ِ يك سبد بنفشه ارسالي

آمريكا سان رافائل
2/2/84

« بحر ِ عشق »

غرقه ام كردي تو در بحر ِ سه حرف

اي عميق اي آبي اي احساس ِ ژرف

اي ترنم هاي نابم از تو مست

خشك حالي هاي من با تو شكست

بي تو آن نيزار ِ خشك ِ بي سرم

كزعطش سيراب بند ِ باورم

شهد ِ ني با شعله توآب شد

بند بندم از طرب سيراب شد

جسم ِ خاكي باختم در نرد ِ دل

جان ِ جانانم علاج ِ درد ِ دل

در مقام عشق تا والا شدم

لايق ِ الهامي از بالا شدم

عشق از پروانه ها آموختم

گرد ِ شمع ِ عاشقي ها سوختم

بادهً وصلي كه مارا داده اند

مستي ِ صهبا در آن بنهاده اند

هركه نوشد خون ِ رز از دُخت ِ تاك

در وصال ِ باده مي گردد هلاك

جرعه اي نوشيدم از جام ِ بقا

از ازل عاشق شدم تا انتها

خواندم از آبي ِ بحر ِ ژرف ِِ تو

ع و ش و ق را در حرف ِ تو

تهران لواسان